που ενάντια θα μπορούσαν να γυρίσουν
σε κείνον για κακό που τα δουλεύει;"
Σε μια ποιητική συλλογή είναι πάντα πολλές οι απορίες... αλλά ποιος ψάχνει να βρει απαντήσεις στην ποίηση;
Όσοι την Τετάρτη το βράδυ βρεθήκαμε στη Σουίτα δεν ξέρω αν φύγαμε με περισσότερες απορίες ή απαντήσεις πάντως το "ταξίδι" ήταν μεγάλο και συγκλονιστικό. Ένα καταπληκτικό δέσιμο λόγου, μουσικής και υποκριτικής ήταν το όχημα για μια βόλτα από την Αβάνα ως τις Άλπεις...
Η αφορμή ήταν η έκδοση της 2ης ποιητικής συλλογής της Χριστίνας Πασχάλη η οποία είναι ενεργό μέλος του συλλόγου μας. Τα λόγια είναι πραγματικά πολύ φτωχά για να αποδώσουν την ομορφιά αυτής της εκδήλωσης. Η προσέγγιση του έργου από μουσική και υποκριτική σκοπιά έδωσε ένα αισθητικό αποτέλεσμα πολύ υψηλού επιπέδου, που άφησε κατάπληκτους τους πάντες.
Το έργο:
Αν δεχτούμε την ποίηση ως ατομικό όχημα για την αλήθεια της αίσθησης τότε ο καθένας μέσα από τους στοίχους της Χριστίνας κάνει το δικό του ταξίδι, πλην όμως η ποιήτρια υποβάλει τον αναγνώστη σε μια διαδρομή γεμάτη γυμνά συναισθήματα ή επιμελώς ντυμένες σκέψεις, πραγματικές εικόνες αλλά και μαγικά τοπία.
Αν ένας στοίχος χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό ο αμέσως επόμενος θα έρθει να δώσει την απαραίτητη μαγεία ώστε να δυσκολευτείς στο τέλος να χαρακτηρίσεις το έργο ως ρεαλιστικό.
Η συλλογή είναι μια αλληλουχία από εικόνες και συναισθήματα, όπου η δημιουργός περιγράφει και εξομολογείται κι ο αναγνώστης ακολουθώντας αποδρά κι εγκλωβίζεται, προχωρά και πισωγυρίζει.
Τα χρώματα και η κίνηση κατακλύζουν τη σκέψη του αναγνώστη:
“ άλλες αχτίδες φωτός
να μη χαθούν ανάμεσά μας
σα λαχανιασμένα αποδημητικά πουλιά…
το ξέρω πως δεν το θες… μα…
Μακελεύουν τις ικεσίες μου…”
Ο ερωτισμός έντονος ζωντανεύει τα γράμματα, ξυπνά τις αισθήσεις.:
“ Τραυματισμένα όστρακα η μνήμη μου,
αραδιασμένα δίχως λογική σειρά σ’ άβατους βράχους.
Προδομένοι παλιάτσοι ήτανε
κι εκείνα τ’ αλμυρά φιλιά.”
Η σκέψη απελευθερώνεται:
“βιολογική προσευχή
η σιγή
κι εμείς με τις παύσεις
συνθέτουμε…”
Ο δημιουργός διαλέγεται με τον αναγνώστη, συναισθάνεται. Οι συμβολισμοί έντονοι:
“Μόνος στον έρωτα και στο θάνατο, πορεύεσαι μόνος.
…
Μόνος στην αλήθεια και στα ψέματα, πορεύεσαι μόνος.
…
Μόνος στο σκοτάδι και στο φως, πορεύεσαι μόνος.
…
Κι η βαλίτσα μου στάζει σιωπή…”
“ Θα την κουβαλήσω μόνη μου αυτή τη βαλίτσα.
Κι ας βρέχει, κι ας γλυστρά,
κι ας τη βαραίνουν όσα το σώμα μου πρόλαβε
να σου αρνηθεί…”
Οι εμπειρίες, οι παραστάσεις, τα ταξίδια αποτυπώνονται στο έργο ντυμένα τα συναισθήματα του δημιουργού:
“Πίστευα πως ο πάγος
που φυλά την κορυφή
δε θα’ ναι γκρίζος
και δε θα καίει τα μάτια μας σα λάβα
και πως ο ήλιος μας δεν θα ‘ναι ανήμπορος…
Κι όλα αυτά που θες και δε θες, τρίζουν, γλιστρούν σε crevasses
σκοτεινές κι ο αέρας που καπνίζουμε λίγος.
Να συνεχίσουμε…;”
“Εδώ ψηλά, πιο ψηλά αν κοιτάξεις
το χιόνι, ο ήλιος κι οι αιθέρες
Λάμπουν σαν ένα.
Κλείνεις τα μάτια
και σε ζεσταίνει η θαλπωρή του φωτός…”
Το έργο έχει μια πορεία. Από την αδυναμία της άγνοιας και του δισταγμού: “Μην κοιμάσαι, είναι επικίνδυνο,/Μην ξυπνάς, θα μετανιώσεις.” Στην ανάταση, την απελευθέρωση, την αυτοκυριαρχία και την ομορφιά των… “άγριων τριαντάφυλλων”.
“Τις αναμνήσεις πρέπει να τις χαράσσουμε
Μα στη ζωή οι εφήμερες αρέσουν γεύσεις…
Πάλι αγρίεψαν τα τριαντάφυλλά μου…”
